Het is al weer even geleden dat jullie van mij gehoord hebben. Zoals jullie je wellicht nog kunnen herinneren, ben ik op het moment aan het reis in Australie. Degenen met een echt goed geheugen kunnen zich misschien ook nog herinneren dat ik bij het uitkomen van mijn vorige blog op het punt stond om te gaan wwoofen. Er is ondertussen erg veel gebeurd. Ik ben inderdaad wezen wwoofen, en daar ben ik uiteindelijk drie weken gebleven. Ik heb daar vele, naar ik aanneem, authentieke Australische ervaringen gehad. Ik ben wezen 4WD'en (eng!), paardrijden, kampvuren, geweer geschoten, dat soort dingen. Daarna ben ik naar Coolangatta gegaan, aan de Gold Coast. Daar heb ik gesurfd, wat ontzettend leuk was, maar zo vermoeiend dat ik de moed nog niet heb gevonden om het nog een keer te doen. Daar besloot ik ook dat ik toch wel erg graag een auto zou willen hebben. En zo begon de autojacht. Terwijl ik daar was kreeg ik een telefoontje van mijn oude wwoof-host: of ik het leuk zou vinden om Linda een week te helpen op haar paardeboerderij. Linda is een vriendin van de mensen waar ik eerst was, en eigenaar van een paardeboerderij waar ze paarden fokken en in pension hebben. Tevens is ze Nederlands. Zo geschiedde het dat ik daar naartoe ging, en het was zo leuk dat ik er uiteindelijk ook drie weken ben gebleven. De auto die ik uiteindelijk heb gekocht was Linda's oude auto, die ze net de week ervoor zo goed als cadeau had gedaan aan een bevriende mechanic. Ik kon hem goedkoop weer van die mechanic overnemen. De auto is een Toyota Camry - ouder dan ik ben - en heet ook wel Claude, of soms My Little Camry. Tijdens mijn verblijf bij Linda heb ik nog meer authentieke Australische ervaringen op gedaan: ik ben naar de rodeo geweest en ik ben getuige geweest van hoe iemand een eastern brown snake (gevaarlijkste slang van Australie) heeft gedood met een schop.
Toen ik uiteindelijk besloot dat het tijd was om door te reizen, kreeg ik gezelschap van een belgische meid, Elisa. Eerst hebben we drie nachten gekampeerd in twee nationale parken, Lamington en Springbrook, wat erg mooi was, maar veel regen! Toen zijn we doorgereisd naar Byron bay en Nimbin. Nimbin is een soort van hippie-commune, waar men om de haverklap probeert om je drugs aan te smeren. Maar ook zijn er veel organische boerderijen en dat soort dingen. Een erg leuke plek! Eerder was mij beloofd dat Byron bay soort van het beloofde land was. Hoewel Byron erg leuk was, was het veel commercieler dan Nimbin en erg toeristisch, en daarom was ik er ietwat teleurgesteld in, vergeleken met Nimbin, maar het was nog steeds erg leuk.
Daar heeft Elisa mij verlaten, en nu ben ik op weg naar Sydney. Dat brengt mij tot de titel van deze blog: the pacific highway, ofwel de M1/A1. Deze snelweg gaat in ieder geval van Brisbane naar Sydney, maar misschien ook nog wel noordelijker of zuidelijker. Dat het de M1 heet, duidt erop dat het zo'n beetje de belangrijkste verkeersader van het land is. Dat schept enige verwachtingen wat betreft kwaliteit en kwantiteit. Net ten zuiden van Brisbane is de M1 vierbaanssnelweg. Dat gaat helaas niet op voor de hele weg. Al snel na het verlaten van Byron Bay kwam ik erachter dat het niet veel meer is dan een provinciale weg. Meestal 1 rijstrook per rijrichting, 80 of 100, en vele onderbrekingen zoals dorpjes/steden (nee, daar gaat de weg niet omheen!) en wegwerkzaamheden, eindeloze wegwerkzaamheden. Hoewel het van Byron Bay naar Sydney 800 km is, en je die afstand in principe dus best in 1 dag zou kunnen rijden in Europa, is dat hier onmogelijk. Want je moet om de haverklap stoppen of 60 km/h rijden. Schiet niet op!! Dus doe ik het met wat tussenstops: nu in Coffs Harbour, morgen New Castle en dan... Sydney!
Ik ga mijn uiterste best doen om weer wat vaker te bloggen, want jullie zitten natuuuuurlijk te smachten voor meer verhalen van Down Under.
Anyway, See ya!
(geen woordenlijst dit keer. Ik kan me al niet meer herinneren welke woorden Australisch zijn en welke niet)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten