De laatste keer dat jullie van me hoorden, zat ik in het zonnige Australie, waar het op het moment zo'n 35 graden is. Een temperatuur die mij tegenwoordig behoorlijk prettig in de oren klinkt. Je kunt dan ook makkelijk nagaan hoe geschokt ik was toen ik in Nieuw-Zeeland aankwam en het 15 graden was! Nu, op dag 4, zit ik binnen, in een hostel nabij de Franz Josef Glacier, en mijn mind kan nog steeds niet bevatten waarom ik niet naar die gletsjer kan. De reden daarvoor is dat het sinds vanochtend vroeg al non-stop aan het regenen is. Echter, omdat het in Australie altijd mooi weer is, is het nu moeilijk om te beseffen dat regen soms roet in het eten kan gooien. Gisteren hoorde ik dat er voor vandaag regen was voorspeld, maar je realiseert je pas hoe dat je plannen beinvloed als je wakker wordt met regen en die regen maar niet ophoudt. Dan besluit je om nog maar wat langer in bed te blijven en om je blog bij te werken.
Regen is seriously deprimerend. De enige verzachtende omstandigheid is de omgeving. Hoewel ik niet bijster veel kan zien van de omringende bergen - vanwege alles doordrenkende wolken en mist - weet ik dat ze daar zijn, en het regenwoud dat hier groeit (niet tropisch obviously) en dat ik wel kan zien, maakt het een en ander goed. Maar toch, wat doe je op een dag waarop het te nat is om naar buiten te gaan als je de laatste vier maanden zo'n beetje buiten hebt doorgebracht? Het enige vermaak is je tablet, en de tv, maar je zou toch eigenlijk wel wat van de het dorpje willen zien. Dan realiseer je je dat het bij nader inzien een slecht idee was om die spijkerbroek niet in te pakken. Het resultaat is dat ik alleen van die dunne zomerbroeken en een wandelbroek bij me heb, en verder korte broeken. De overweging was dat een spijkerbroek relatief veel weegt (en ik wilde licht pakken), en wanneer zou ik die nou nodig hebben? Ik zou toch veel gaan wandelen, en na zo'n wandeling gaan de sweatpants aan. Nu, goed, vandaag is zo'n dag dat een spijkerbroek wel fijn was geweest, en de dag dat ik realiseer dat drie korte broeken wellicht een beetje excessief is. Het is dan wel zomer hier, maar dat betekent niet per se dat er ook zon is.
Zoals jullie je dus misschien wel kunnen voorstellen, kost het me een beetje moeite om me aan te passen aan Nieuw-Zeeland. Alsof je in een dag van zomer naar winter gaat. Gelukkig heb ik al genoeg moois gezien om de pijn een beetje te verzachten. Ik ben aangekomen in Christchurch, en dat is een bijzondere plek. Jullie hebben ongetwijfeld gehoord dat Christchurch in 2011 en 2012 getroffen is door een aantal serieuze aardbevingen. Dat is overal te zien. De stad ligt half in puin en er is zijn ontelbare herstelwerkzaamheden gaande. Als je door te stad loopt is te zien dat het een geweldig mooie stad moet zijn geweest, met veel oude gebouwen, parken en ander moois. De restanten daarvan worden nu opgevrolijkt door kleurrijke straatkunst en bloemen. All in all is het hartverwarmend om te zien hoe de mensen vol hoop de toekomst tegemoet gaan en hun stad opnieuw opbouwen. Realiseer je dat er elk moment een nieuwe aardbeving kan plaatsvinden, gezien Nieuw-Zeeland zich tussen twee aardplaten in bevindt. Hoe kun je iets nieuws opbouwen als je weet dat het elk moment weer in kan storten? Daarom is het zo bewonderenswaardig dat de Christchurchonians de kracht kunnen vinden om hun stad weer op te bouwen.
Na Christchurch volgde een bloedstollende busreis door de bergen, bloedstollend voornamelijk vanwege de mooie omgeving, maar ook wel een beetje omdat de buschauffeur toch net iets te hard door de bochten vliegt. En dat bracht me hier, in Franz Josef. Zo gauw het mooi weer is, en ik dus wat fotoos kan maken, zullen die te zien zijn op facebook.
See ya later!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten