Introductie

Welkom op mijn weblog!

Hier zal ik het komende half jaar berichten over mijn reis in Australië en Niew-Zeeland.

In tegenstelling tot wat de titel wellicht doet vermoeden, zal ik in het Nederlands bloggen.

Heel veel leesplezier, en tot over een half jaar!

Het begin...

Then a strange thing happened.

The house whirled around two or three times and rose slowly through the air. Dorothy felt as if she were going up in a balloon.

The north and south winds met where the house stood, and made it the exact center of the cyclone. In the middle of a cyclone the air is generally still, but the great pressure of the wind on every side of the house raised it up higher and higher, until it was at the very top of the cyclone; and there it remained and was carried miles and miles away as easily as you could carry a feather.

It was very dark, and the wind howled horribly around her, but Dorothy found she was riding quite easily. After the first few whirls around, and one other time when the house tipped badly, she felt as if she were being rocked gently, like a baby in a cradle.

Hour after hour passed away, and slowly Dorothy got over her fright; but she felt quite lonely, and the wind shrieked so loudly all about her that she nearly became deaf. At first she had wondered if she would be dashed to pieces when the house fell again; but as the hours passed and nothing terrible happened, she stopped worrying and resolved to wait calmly and see what the future would bring. 

In spite of the swaying of the house and the wailing of the wind, Dorothy soon closed her eyes and fell fast asleep. She was awakened by a shock, so sudden and severe that if Dorothy had not been lying on the soft bed she might have been hurt. As it was, the jar made her catch her breath and wonder what had happened. Dorothy sat up and noticed that the house was not moving; nor was it dark, for the bright sunshine came in at the window, flooding the little room. She sprang from her bed and with Toto at her heels ran and opened the door.

The little girl gave a cry of amazement and looked about her, her eyes growing bigger and bigger at the wonderful sights she saw.

The cyclone had set the house down very gently--for a cyclone--in the midst of a country of marvelous beauty. There were lovely patches of greensward all about, with stately trees bearing rich and luscious fruits. Banks of gorgeous flowers were on every hand, and birds with rare and brilliant plumage sang and fluttered in the trees and bushes. A little way off was a small brook, rushing and sparkling along between green banks, and murmuring in a voice very grateful to a little girl who had lived so long on the dry, gray prairies.

(uit: the wizard of Oz door L. Frank Baum)

Zo voelde ik mij ook een beetje: je stapt in een bouwwerk waarvan je nog steeds niet zo goed weet hoe het werkt en opeens ben je in een vreemde, wonderschone wereld.

Maar daar ging natuurlijk  nog heel wat leed aan vooraf.

Wat een drama! Het eerste traject van de vlucht ging zo voorspoedig: niet gehuild, niet gekotst, nauwelijks gestresst.

Maar toen: aankomst op Bali, alwaar ik over moest stappen op de vlucht naar Darwin en Cairns.

'U moet daar een visum kopen mevrouw. Nee er is geen transit-zone; (ondanks dat ze op schiphol nog specifiek hadden gezegd: ga niet door de douane!) je moet door customs en dan je baggage opnieuw inchecken.'

Kosten visum: 30 dollar. Met dank aan oom Wim had ik die tenminste bij me, want het moest ook nog eens cash betaald worden. Dan: baggage ophalen, ook al is mij nog heel specifiek geinstrueerd dat ik die niet hoefde op te halen, want hij zou doorgelabeld worden tot Cairns. Dan: de baggage door de securitycheck. (Huh? Dat gebeurt toch altijd van tevoren?) Vervolgens door drie verschillende paspoortcontroles en dan eindelijk vrij, om opgewacht te worden door een muur van warme zweterige lijven en warme indonesische lucht. Iedereen wilde mn baggage dragen, maar die heb ik toch mooi zelf mee gesleept.

Het inchecken van de baggage ging nog redelijk voorspoedig, hoewel mij wel werd medegedeeld dat ik die in Darwin weer moest ophalen. Nog een keer door customs, zucht...

Op dit punt had ik in ieder geval een medepassagier gevonden die net iets beter dan ik de weg wist. Samen door een paspoort-, boarding- en instapkaart controle (ja, die dingen zijn verschillend in indonesie), en dan de passenger service fee: 150.000 roepie, wat meer is dan het klinkt, maar toch altijd nog 20 AUD.

Nog een boardingcard controle, en toen eindelijk voorbij de douane, hoewel ik dus nog een keer door de security moet.

Eindscore:

 

- in de rij voor een visum

- twee keer door immigrations

- 2 keer ruimbaggage door de security

- 3 keer boardingpass controle

- 50 AUD armer door de balinese bureaucratie.

- heel veel stress

- heel veel zweet

Conclusie:

Reis nooit via Bali naar een volgende bestemming. Het is namelijk supervervelend!

Pluspuntje: ik  heb nu wel een extra stempel in mn paspoort ;)

Na deze hel komen we 's nachts in de hemel aan als we Darwin naderen. De lichtjes van de stad begroeten degenen die uit het raampje kijken; voor de rest is het leeg. Bij mij komt een scene uit de film 'Australia' op: de half-Aboriginal kindjes die op een eiland voor de kust van Darwin woonden, werden dood geacht, omdat dat eiland was gebombardeerd. Dan komt er een bootje aanvaren met al die lieve kinderen en ze zingen 'Ave Maria'. Australie voelt op dit moment echt een beetje als het beloofde land.

(nu ik tijdens het schrijven weer aan die film-scene denk, schieten de tranen me bijna in de ogen, maar dat zal ongetwijfeld door het grandioze slaaptekort komen, waarover zo meer.)

 De check-out in Cairns loopt voor de verandering voorspoedig. Al snel sta ik buiten op het shuttle-busje te wachten dat mij naar m'n hostel gaat brengen, onderwijl genietend van het heerlijke weer: 24 graden, flink wat zon met een briesje, begeleid door een palet aan tropische planten en bloemen en het vrolijke gekwetter van de plaatselijke vogels (naar ik vermoed gaat het om de kookaburra).  Het is inderdaad net de wondere wereld van Oz!

Het hostel is een plaatje. Twee woonhuizen zijn omgebouwd tot hostel, wat een gezellige sfeer biedt. Er zijn palmbomen, er is een zwembad en de kamer is netjes. Na een verfrissende douche ga ik naar de mall om een aantal zaken te regelen, vergezeld door een kamergenoot. Uitkomst: ik heb nu een australische bankrekening en een australische simkaart. Wat boodschappen gedaan, broodje bij de sub gehaald en toen was ik uitgeput, wat me er overigens niet van weerhield om even te gaan zwemmen (reacties: are you crazy?! It's freezing!, wat niet zo was).

Ik had me namelijk voorgenomen om niet te gaan slapen na aankomst in Australie, om die jet lag bij de kladden te grijpen en uit het raam te gooien. Dit betekent wel dat ik, naar berekening van mijn biologische klok, midden in de nacht wakker ben. Al gauw, het is nu zo'n half vier, kan ik echt niet meer wakker blijven en besluit ik toch maar even te gaan liggen. Na een half uur ben ik wel weer braaf opgestaan.

Ik laat jullie nu achter terwijl ik mij opmaak voor 'pizza night', wat zo ongeveer is wat de naam doet vermoeden.

Heel veel liefs en tot de volgende keer!